Mexico - Guatemala - Honduras
Aangezien we deze morgen al om 7u hier op Schiphol moesten verzamelen, hebben we vannacht in Hotel Mercure Terminal geslapen. Dit hotel was gelegen in de terminal van de luchthaven, achter de douane. Bij het inchecken werden we goed geholpen door de vertegenwoordiger van Baobab. Met Air France vlogen we eerst naar de luchthaven Charles de Gaulle, ten noorden van Parijs. De vlucht was gepland om 9u10 maar werd vertraagd tot 10u.
Met een Boeing 747-400 van Air France vlogen we van Parijs naar Mexico-City, een vlucht van 11u en 45 minuten. De bediening aan boord was een complete ramp, we kregen heel weinig eten en waren bijna verhongerd bij aankomst. Om 18u30 plaatselijke tijd landden we in Mexico-City, in België was het toen 7u later.
Alles ging redelijk vlot, we werden opgewacht door onze reisbegeleidster Annemiek Rigter. Op de luchthaven wisselden we geld en voor 400 $ kregen we 4000 Mexicaanse pesos (1 peso was ongeveer 3,5 Belgische frank).
Deze morgen kregen we van Annemiek een zeer goede uitleg over de reis en Mexico-City. Zij vertelde ons wat hier allemaal te zien was en hoe we onze vrije tijd konden besteden. Zij raadde ons af om gebruik te maken van de metro want daar hadden we een goede kans om beroofd te worden. Zij raadde ons ook aan om tijdens de busreizen een minimum aan geld bij ons te houden en de rest samen met de vliegtuigbiljetten en andere waardevolle spullen in de grote bagage te stoppen. Deze zat onder aan de bus achter slot. Op deze manier zouden we bij een mogelijke overval een minimum aan geld kwijt zijn want de overvallers zagen de toeristenbussen als rijdende banken.
Er werd ook een groepspot gemaakt en deze zou gebruikt worden voor entreegelden, fooien en gezamenlijke ontbijten (standaardontbijt). Als iemand niet meeging in een bepaald museum of site dan kreeg deze persoon het geld terugbetaald.
Na een ontbijtbuffet in het hotel voor 30 pesos p.p. gingen we de stad in. Eerst bezochten we de Torre Latino Americana, 181,33 meter hoog. Als je daar de 2240 meter bijtelde waarop de stad gelegen was, zaten we op 2422 meter boven de zeespiegel. Hier had je een prachtig uitzicht over de grootste megametropool ter wereld, gelegen in een vallei die 110 km lang en 30 km breed was. De stad kende een dagelijkse bevolkingsgroei door de immigratie vanaf het troosteloze platteland. Het grootste probleem was de luchtvervuiling. Alle smog bleef over de stad hangen en de looddampen sloegen op de taco’s die op straat werden verkocht, met voedselvergiftiging als gevolg.
Daarna bezochten we Palacio Iturbide en een klein museum met klederdrachten van de indianen uit Chiapas, allebei gratis ingang.
Op de Zócalo, het centrale plein, stond de kathedraal. De laatste 85 jaar was deze 7,5 meter in de grond gezakt. Binnenin stonden overal stellingen om hem overeind te houden , zoniet zakte hij in elkaar. Nadien bezochten we ook nog het nationaal paleis en de Templo Mayor, de belangrijkste archeologische zone van de stad. Bij Hotel Majestic waar we aten van een buffet, 95 pesos per persoon, was er een dakterras. Vanaf het terras had je een geweldig uitzicht over de Zócalo.
Aan de Plaza Domingo waren een hele rij kleine nissen met lieden die een handdrukkerij hadden. Iedereen kon hier iets laten drukken. Aan de Calle Republica Argentina was een onderwijsinstituut SEP, een groot mooi gebouw met binnentuinen en muurschilderingen.
We liepen nog wat straten in en weer uit, alles werd hier per wijk verkocht. Goud en juwelen, trouwkleren (prachtige kleren voor ongeveer 6000 Belgische frank, deze kostten bij ons zeker 30.000 à 40.000 fr), geboortekaartjes enz.. In sommige winkels verkochten ze enorme taarten met verschillende verdiepingen, echt prachtig.
Toen we een cerveza dronken op een terras begon het te regenen en via het Alameda Park liepen we dan terug naar het hotel.
De eerste excursie van deze reis: eerst een stop aan de basiliek van Guadelupe, waar een enorme mensenmassa buitenstond. De meeste mensen zaten daar reeds van de dag voordien en velen kookten daar ter plaatse hun eigen potje. We konden echt niet binnenin de basiliek geraken, dus reden we door naar Teotihuacán, één van de belangrijkste archeologische zones van Mexico. De eerste aanblik van het terrein gaf een overweldigende indruk. We zagen de Citadel met de tempel van Quetzalcóatl, het huis van de god van de wind. Dan gingen we via de Dodenweg, die 1450 meter lang was, naar de piramides van de zon en de maan. Die van de zon was 62 m hoog en 222 bij 225 m aan de oppervlakte. De piramide van de maan was 50 m hoog. Ik klom bij allebei de piramides naar boven, Freddy had nog last van de hoogte en bleef beneden.
Rond de middag reden we naar het Archeologisch Museum. Op zondag was er overal gratis toegang, we moesten wel 10 pesos betalen voor het fototoestel en 30 pesos voor de videocamera. We bezochten niet alle zalen want het traject was vijf kilometer lang. Het was wel één van de prachtigste museums die we al ooit gezien hadden. Buiten het museum kwamen we in het Chapultepec Park, hier was het enorm druk daar vele Mexicaanse gezinnen hier hun zondag doorbrachten.
Omdat het zondag was waren veel restaurants dicht. Toen we er een vonden dat open was, bleek de ober onze bestelling verkeerd verstaan te hebben. We hadden een voorgerecht en hoofdgerecht besteld maar hij bracht van elk één exemplaar.
Op de terugweg naar het hotel kochten we Diamox voor Freddy. Dit was een goed geneesmiddel tegen hoogteziekte.